در زمینه ورق های پلاستیکی، ABS و PVC دو دسته پرکاربرد هستند که معمولاً در تولید صنعتی، ساخت و ساز و دکوراسیون یافت می شوند. بسیاری از مردم تعجب می کنند که آیا ورق های ABS انعطاف پذیری دارند و چه تفاوت هایی بین آنها و PVC وجود دارد. در واقع، این دو به طور قابل توجهی در ترکیب مواد، ویژگی های عملکرد، و سناریوهای کاربردی متفاوت هستند. تمایز مناسب برای استفاده کامل از مزایای آنها ضروری است.
ورق های ABS دارای انعطاف پذیری عالی هستند که این ویژگی ناشی از ترکیب مواد منحصر به فرد آنهاست. ABS، مخفف اکریلونیتریل-بوتادین-کوپلیمر استایرن، از سه مونومر تشکیل شده است. جزء بوتادین به آن چقرمگی و مقاومت در برابر ضربه عالی می دهد و به تعادل "سخت اما نه شکننده، سخت اما نه نرم" دست می یابد. این می تواند درجه خاصی از خمش و فشرده سازی را بدون شکستن آسان تحمل کند و انعطاف پذیری خوبی را حتی در دماهای پایین (تا 50- درجه) حفظ می کند، که نسبت به بسیاری از ورق های پلاستیکی معمولی برتری دارد. این یکی از دلایل کلیدی استفاده گسترده از آن در قطعات مکانیکی و قطعات خودرو است. با این حال، انعطاف پذیری ورق های ABS نامحدود نیست. سختی و انعطاف پذیری آن طبق فرمول تنظیم می شود. ورق های ABS معمولی به جای نرمی شدید به سمت تعادل سفتی و چقرمگی تمایل دارند.
در مقایسه با ورق های ABS، مواد پی وی سی (پلی وینیل کلرید) به طور قابل توجهی از نظر مواد و عملکرد متفاوت هستند، که تفاوت های اصلی عمدتاً در چهار جنبه ظاهر می شود. اول، ترکیب آنها متفاوت است. PVC از یک مونومر وینیل کلرید منفرد پلیمریزه شده است، در حالی که ABS یک ترپلیمر است. این تفاوت در ترکیب، تفاوت اساسی در خواص آنها را تعیین می کند.
دوم، تفاوت در انعطاف پذیری و استحکام وجود دارد. پی وی سی در دو نوع نرم و سفت وجود دارد. پی وی سی نرم، به دلیل افزودن نرم کننده ها، بسیار انعطاف پذیر است، قابل خم شدن و تا شدن است و احساس نرمی دارد. در حالی که پی وی سی سفت و سخت نسبت به ورق های ABS سخت، شکننده و انعطاف پذیرتر است و در اثر ضربه مستعد شکستگی است. ورق های ABS، از طرف دیگر، نیازی به نرم کننده ندارند و به طور طبیعی دارای تعادل متعادلی از چقرمگی و استحکام هستند، به سرعت پس از خم شدن دوباره برگشته و به راحتی تغییر شکل نمی دهند.
علاوه بر این، مقاومت دمایی و پایداری شیمیایی آنها متفاوت است. ورق های ABS دارای محدوده مقاومت دمایی 50- تا 70 درجه، با مقاومت حرارتی متوسط، اما مقاومت خوبی در برابر اسیدها، قلیاها و نمک های معدنی هستند. PVC دارای محدوده مقاومت دمایی باریک تری از -20 درجه تا 40 درجه است و در 140 درجه شروع به تجزیه می کند، اما دارای مقاومت در برابر شعله و خوردگی عالی است. با این حال، به خوردگی توسط اسیدهای اکسید کننده غلیظ حساس است و برای تماس با هیدروکربن های آروماتیک نامناسب است.
در نهایت، تفاوت هایی در سناریوهای برنامه و اثربخشی هزینه{0}} وجود دارد. ورقهای ABS گرانتر هستند، عملکرد پردازشی عالی دارند و میتوان آنها را جوش داد و رنگ کرد و برای کاربردهایی که نیاز به استحکام و چقرمگی بالایی دارند، مانند فضای داخلی خودرو، محفظه دستگاههای الکترونیکی و قطعات مکانیکی مناسب است. مواد PVC مقرون به صرفه تر هستند. پی وی سی نرم برای کفپوش و لایه های داخلی استفاده می شود، در حالی که پی وی سی صلب برای لوله ها، درها و پنجره ها و تجهیزات مقاوم در برابر خوردگی{3}}شیمیایی استفاده می شود. این یک ماده مقرونبهصرفه-کارآمد-کلی است، اما پردازش به قالبها و پیچهای خاصی نیاز دارد.
به طور خلاصه، ورق های ABS دارای انعطاف پذیری خوبی هستند و در عین حال استحکام و مقاومت در برابر ضربه را نیز نشان می دهند. با این حال، مواد پی وی سی بسته به نوع، انعطاف پذیری قابل توجهی دارند و به طور کلی، اثربخشی هزینه{0}}و مقاومت در برابر خوردگی را در کاربردهای خاص در اولویت قرار می دهند. درک تفاوت بین این دو به شما امکان می دهد بر اساس نیازهای واقعی خود انتخاب کنید-اگر عملکرد متعادل را در اولویت قرار دهید ABS را انتخاب کنید و اگر به هزینه و انعطاف پذیری خاص و الزامات مقاومت در برابر خوردگی اهمیت می دهید PVC را انتخاب کنید.
